Seoul dag 3: een geheim wapen, een goede performance en een vreemde vis

Het Nederlands Latte Art team is in Seoul voor het World Latte Art Championship (WLAC) van 1 tot en met 4 november 2012.

Jan stuurt trouw zijn verslag van dag 3. We lezen hoe het Nederlandse Latte Art team samenwerkt en over het geheime wapen van Annemarie… Na de ArtBar ronde en nog meer training voor de presentatie morgen, vond het team ook nog tijd om Seoul onveilig te maken. En: hoe is het eigenlijk met de koffer van Astrid?

 

Vandaag met de bus naar Kintex, daar waar alles staat te gebeuren. We moeten bus 89 hebben, maar bus 88 stopt als eerste. Navraag leert dat ook hij naar Kintex gaat. Althans dat dachten we te begrijpen. Na een kilometer stopt hij alweer en de chauffeur komt helemaal naar achter in de bus om te vertellen dat we er uit moeten. Hij loopt met ons mee naar buiten en wijst op het aanplak biljet van het bushokje welke bus we verder moeten nemen. Na een paar minuten komt de juiste bus en kunnen we verder. Eerste bus kost 1000 KWR en de 2e 5000 KWR (1000 KWR = € o,70).

Eenmaal aangekomen binnendoor naar hal 2 waar de Coffee & Bakery show is. Esther en Kim waren reeds aangemeld en Liesbeth, Astrid en Jan ook, maar dan via de mail bij Julie van WCE. Bij de balie wist men van niets, ook niet toen Jan de e-mail liet zien waarin dit stond beschreven. Uiteindelijk kregen we alle drie een “volunteer” badge. Ach wat maakt het uit als we maar naar binnen kunnen.

Ook hier kreeg Esther weer een aangename verrassing. Annemarie had een ruimte van workshops voor ons bezet gehouden waar 2 Della Corte machines stonden met een koffiemolen. Deze ruimte werd vandaag niet gebruikt en mocht Esther hier naar toe om te trainen. Hier maakten we natuurlijk dankbaar gebruik van. Eerst even de deelnemers briefing en daarna totdat je aan de beurt was jezelf vermaken. Voor ons was dat geen probleem.

Melk even uit de wedstrijd koelkast gehaald, maar koffie van de wedstrijd ging niet lukken. Jan op zoek naar koffie, bij Della Corte een kilo koffie op de kop getikt en dus kon Esther aan de gang. Wat een luxe een eigen trainingsruimte op de beursvloer.

Om 14:30 was het zover, Esther moet richting ArtBar voor haar creatieve prestatie. Na slechts 2 oefen cappuccino’s direct gestopt. Raar denkt wellicht iedereen, alleen weet men niet dat wij achter de schermen hadden kunnen trainen. De echte 10 minuten ArtBar was pats boem klaar. Direct de eerste koffie was voldoende gelukt voor Esther om deze direct neer te zetten voor de foto. Een luid applaus als gevolg. Ook veel aandacht van pers en publiek. Meer dan bij andere deelnemers.

dag-3-pers

Daarna ging Esther weer gewoon terug naar haar oefenruimte om tot 18:00 uur te trainen. Wat een doorzettingsvermogen.

Om ca. 18:00 uur verlieten we Kintex. Lopend retour naar het appartement (2,5 km). Onderweg komen we een koffiebar tegen met de naam Coffee&Dish. We wilden nog wat slow coffee. De dame achter de bar maakte ons met handgebaren bekend dat de slow coffee niet mogelijk was. We stonden op het punt weer weg te gaan, maar toen kon het wel. Waarom? Nou omdat de barista gebeld was en die kon het wel voor ons maken. Zij kon het dus gewoon niet.

We raakten wat aan de praat (barista sprak 10 woorden Engels) en toen we vertelden wie en wat we waren en Esther een foto van haar Latte Art liet zien werden ze opeens erg zenuwachtig. De dame ging bellen en opeens kwam er nog een jongen die wel redelijk Engels sprak. Esther werd gevraagd om haar Latte Art te laten zien en uiteraard doet ze dat graag. Men was erg onder de indruk. Alles werd gefilmd en toen we weg gingen kreeg ze een zakje koffie van ze mee. Ze hadden namelijk een klein kilo brandertje voor in de zaak staan waar ze hun koffie zelf branden. Wederom erg vriendelijke mensen.

Even verderop kwamen we langs een authentiek restaurant met van die lage tafeltjes. Het zag er erg leuk uit dus besloten we daar naar binnen te gaan. We konden aan de bediening kenbaar maken dat zij maar wat moest regelen. Dat deed ze ook. Eerst soep met zeewier toen allemaal schalen met lekkere dingen en daarna een grote pan op een brander met heel veel groente. De bediening maakte ons duidelijk hoe we dit moesten eten, want onder de groente zat een voor ons onbekende vis. Maar onbekend is altijd lekker. Met behulp van een vertaal-app op de iPhone weten te vragen aan de bediening wat voor vis het was. Ze kwam met haar telefoon en liet zien dat het om een angler fish ging.

Buiten dat het eten erg lekker was hadden we een goed gevoel over vandaag en ook voor morgen en was de sfeer opperbest. Veel lol om van alles en nog wat. Met en om elkaar.

Bij terugkomst verwachten we eigenlijk de koffer op de kamer van Astrid, maar helaas niet. Navraag per e-mail leverde eerst niet meer op dan dat ze geen bericht hadden gehad. Maar even later kregen we de mededeling dat de koffer er met 30 minuten zou zijn. Afwachten dus.

 

Deze reis wordt mede mogelijk gemaakt door:

Friesche Vlag

Share on Google+Share on FacebookShare on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someone

Laat wat van je horen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*