Seoul 2012 dag 0-1: latte art op grote hoogte

Het Nederlands Latte Art team is in Seoul voor het World Latte Art Championship (WLAC) van 1 tot en met 4 november 2012.

 

Met de eerste Koreaanse maaltijd en een lange vlucht achter de rug, schrijft Jan ons over het inchecken van de koffers, latte art in het vliegtuig, een duur taxiritje en telefonisch eten bestellen in een restaurant.

Vandaag gaan we met “TeamHolland” op weg naar Seoul in Zuid-Korea. Afgesproken is dat we om 15:30 uur bij het meeting point van Schiphol verzamelen. Omdat ik als NC me toch een beetje verantwoordelijk voel voor het team ben ik eerder naar Schiphol gegaan. Ik ben eerst naar de incheck balie gegaan om te kijken of ik mijn koffer al kwijt kon. Incheck balie is nu tegenwoordig een koffer automaat, waar ik inderdaad al mijn koffer in kwijt kon. Zo daar was ik vanaf.

Terug naar beneden en even bij de ABN AMRO kijken of ze ook Koreaanse Won’s hadden. En jawel ook die hebben ze op Schiphol gewoon beschikbaar. Wat leven we toch in een mooie wereld. Voor omgerekend € 100,63 het magische bedrag van 113.000,00 KRW mee genomen voor je weet maar nooit.

Vervolgens terug naar het meeting point en wachten op de rest. De eerste die kwam was Liesbeth Sleijster mede bestuurslid en technisch coach van Esther Maasdam onze deelneemster aan het WK LatteArt. Na verloop van tijd kwam ook Kim Staalman de assistent en tevens goede vriendin van Esther. Nu was alleen het wachten nog op de persoon waar alles om gaat deze trip. SMS met bericht dat ze vertraagd waren i.v.m een trein storing. Dan eerst maar even de koffers van Liesbeth en Kim in de automaat

Na veel oponthoud kwamen Esther en haar moeder Astrid om ruim 16:30 uur eindelijk aan op Schiphol. Snel naar boven naar de koffer automaat. Koffers er in. Gaat de telefoon van Astrid, dus Jan verder met de koffer van Astrid en inchecken die handel.

Op naar de gate. Eerst even langs een strenge dame die denkt dat de handbagage van Esther te zwaar is. Nagewogen blijkt deze inderdaad 1 kilo te zwaar, maar de iets minder strenge dame bij de weegschaal heeft hier geen problemen mee en we mogen door. Weinig tot geen tijd meer om te shoppen dus door naar de gate, door de beveiliging en zoals gebruikelijk riem af, horloge af, alles uit de broek en jas zakken en door de bodyscan. Gelukkig voor niemand geeft dit problemen.

Direct door het vliegtuig in. Eenmaal in het vliegtuig komt team Spanje pal achter ons zitten. Miguel de deelnemer, zijn assisten waarvan ik de naam niet weet en Elisabet (straks hoofd jury bij onze Barista finale). Een gezellige boel dus.

Al snel naar vertrek laat Jan zijn hoofd hangen en slaapt. De dames maken van alles mee, waar Jan geen weet van heeft. Hij wordt op de foto gezet terwijl hij slaapt, er valt een dekentje uit de koffer ruimte boven zijn hoofd als Liesbeth iets wil pakken. De hoofdstewardess riep aan de dames dat ze de piloot wel even onze kant op zou sturen, dat gebeurde en samen met wat cabin crew dames een poging gedaan om in het vliegtuig LatteArt te maken. Veel leut en lol met het Spaanse team, team Holland en de KLM medewerksters. Vele passagiers willen even een kijkje nemen van wat er allemaal achter in het vliegtuig gebeurt. Nadat de rust was weder gekeerd, gingen meer en meer passagiers slapen en viel er niets meer te beleven.

Eenmaal aangekomen in Seoul was het eerste wat opviel de rust op het vliegveld, ondanks dat het 12:00 uur lokale tijd is. Rust, rust en nog eens rust. Door de securety check met het in het vliegtuig uitgedeelde papierwerk laten controleren en naar de lopende band voor de koffers. Al snel had iedereen de koffer behalve Astrid. Na verloop van tijd kwamen er geen nieuwe koffers meer op de band en de koffer van Astrid was er nog steeds niet. Met behulp van een vriendelijke man van het vliegveld naar een balie om uit te leggen hoe, wat en waarom. Door de chaos bij het afgeven van de koffer op Schiphol vergeten het bewijs uit de automaat te halen, dus we hebben geen referentie nummer om op te zoeken. Enfin, alle papierwerk in orde gemaakt en telefoonnummers door gegeven en maar hopen dat de koffer gevonden wordt.

Door de Douane en daar zijn we dan op ICN (Seoul International Airport). We worden meteen aangesproken door iemand die ons een BIG taxi aanbied. We laten het adres zien en proberen duidelijk te maken dat we eerst willen weten wat de kosten zijn. KRW 100.000,00 (€ 70,00) voor een rit van ongeveer een uurtje met vijf personen. We twijfelen en proberen nog voor minder, laten info zien die Jan uit NL mee had waar stond dat het ongeveer KRW 40.000,00 zou mogen kosten. Dat klopt, maar dan was het een kleine taxi en moesten we zelf de tol betalen. Ok, vooruit geen zin in verder zoeken en onderhandelen en wij in een Hyundai mini van de weg op. Chauffeur heeft zichtbaar lol in wat hij doet of lacht zich een breuk omdat hij stomme toeristen heeft opgelicht, we houden het maar op het eerste.

Echt verstand van zaken heeft de man trouwens niet, weet helemaal niet waar hij heen moet, gaat op de snelweg half op de vluchtstrook stilstaan en bellen en doet dit vervolgens ook meerdere malen wanneer hij wel aan het rijden is. De uitvinding handsfree bellen komt zeker niet uit Korea, want niemand doet dat hier. Uiteindelijk zijn we in de buurt van waar ons verblijf zou moeten zijn. jan herkent een aantal namen die hij op het internet had gezien die in de buurt van ons verblijf moeten zijn. Wederom gaat de chauffeur bellen, want hij heeft geen idee waar hij heen moet. Achteraf gezien helemaal zo gek nog niet, want het staat nergens aangegeven.

Uiteindelijk zijn we op de plaats van bestemming 2 koreaanse dames komen ons aan de rand van de weg ophalen, nog even op de foto met onze taxi vriend en achter de dames aan een faltgebouw in. We hebben ieder onze eigen appartement. 2 slaapkamers, keuken met wasmachine, badkamer en voldoende ruimte. Netjes, maar niet super deluxe, maar ja wat verwacht je ook voor ongeveer € 60,00 per nacht. 

Afgesproken om over een uurtje beneden te zijn om te gaan verkennen en winkelen voor kleding voor Astrid. Min of meer om de hoek zit een winkel gebied. Ze zijn al met kerst bezig en de reclame schreeuwt je tegemoet. Ook even gegeten in een klein “restaurantje”. Erg vriendelijke mensen, maar ze spreken geen Engels. Er wordt iemand voor ons gebeld en Liesbeth verteld deze persoon die wel Engels spreekt dat we willen eten, drie verschillende gerechten en 2 maal noodle soep. Men begrijpt ons en met handen en voeten komen we weer een stukje verder. Super lekker eten en erg vriendelijk. Bij het afrekenen geeft Liesbeth een fooi van ca. 2000 KRW, men lijkt erg verlegen hierdoor maar erg dankbaar en we denken dat ze zeggen dat we weer snel terug moeten komen. Omgerekend hebben we met 5 personen voor KRW 12,75 zitten eten. De koffie die we later op de avond namen was omgerekend ruim €15,00 veel duurder en minder lekker.

Nog even wat rondkijken in het winkel gebied en terug naar het apartement en daarna ieder voor zich (waarschijnlijk naar bed). Halverwege de (Koreaanse) nacht krijgt Jan een SMS dat de koffer van Astrid onderweg naar ICN airport in Seoul zou zijn. Afwachten dus morgen of overmorgen.

Een lange dag, maar wel een hele leuke dag. We kunnen het als team Holland goed met elkaar vinden en hebben zin in de rest van de week. 

Dag 2

Deze reis wordt mede mogelijk gemaakt door:

Friesche Vlag

 

Share on Google+Share on FacebookShare on LinkedInTweet about this on TwitterEmail this to someone

Laat wat van je horen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*